kliknij i przeciąg zamknij
Polityka jakości
Wyszukiwarka

Zespół dworsko-parkowy w Łąkcie Górnej

Jesteś tutaj:Strona Główna » Atrakcje turystyczne » Zespół dworsko-parkowy w Łąkcie Górnej

Sąsiadująca od południa z Żegociną Łąkta Górna powstała najpewniej przed 1330 rokiem za sprawą Toporczyków lub Zaprzańców herbu Starykoń i do drugiej połowy XVI wieku dzieliła z nią swój los. W roku 1581 podzielona już na część górną i dolną należała do Stanisława Orzechowskiego i Marcina Chełmskiego. W roku 1629 obie jej części oraz Żegocina i Rozdziele weszły w skład wiśnickich dóbr Lubomirskich, w których sama już Łąkta Górna pozostawała do 1819 roku. Wtedy to kupił ją od Konstancji z Lubomirskich Rzewuskiej Wincenty Skrzyński. W roku 1845 należała do Adelajdy z Pnińskich hr. Dohla. Dziesięć lat później tamtejszy majątek kupili od niej baronostwo Bruniccy, którzy w 1869 roku mocno już podupadły sprzedali Feliksowi i Wiktorii Armałowiczom. To Armałowicze właśnie w latach 1871-1883 w miejsce starych zabudowań folwarcznych wznieśli istniejące do dziś: obszerną stodołę (1871) i trzykondygnacyjny spichlerz (1877), jeden z najciekawszych w naszej części województwa małopolskiego, a na koniec swój dwór (1883), wokół którego założyli park krajobrazowy .Około 1900 roku właścicielem całego majątku został doktor Klemens Rutowski, po którym przejął go jego syn Adam, gospodarujący tu do 1945 roku.

Początkowo dwór był niewielki, a obejmował tylko zachodnią część rzutu obecnego. Był parterowy i częściowo podpiwniczony. Dopiero w okresie międzywojennym Rutowcy nadali mu obecną postać. Jest to dziś budynek dość okazały, w całości murowany, o tynkowanych ścianach, piwnicach nakrytych sklepieniami kolebkowymi i żaglastymi oraz siodłowym dachu z dwoma szczytami. Starsza, zachodnia jego część ma od frontu ryzalit z obszernym holem i facjatą poprzedzony sześciokolumnowym portykiem nakrytym tarasem.

Szczególnie atrakcyjnie prezentuje się fronton wschodniej, powstałej w 1939 roku części dworu. Zdobi go szereg wysokich, nakrytych łukami ostrymi otworów okiennych, przedzielonych półkolumnami i rząd znajdujących się nad nimi rozet. Tej jego dekoracji odpowiada wystrój wnętrz o „renesansowych” framugach drzwi i półkolumnach międzyokiennych wielkiego salonu.

Za sprawą Rutowskich powstała też stojąca na południowym skraju polany parkowej neogotycka drewniana kaplica dworska, a także wznoszący się po zachodniej stronie dworu trójkondygnacyjny spichlerz, należący do największych tego rodzaju obiektów zabytkowych w regionie.